banjir

banjir

Minggu, 27 Maret 2016


http://khezo.com/wp-content/uploads/2013/04/IMG_1789-300x200.jpg          SASAKALA SITUBAGENIT 

Di wewengkon Garut aya situ anu ngaranna kawentar ka mana-mana, nyaéta Situ Bagendit. Cék sasakala mah, éta Situ Bagendit téh asal-muasalna kieu:

Baheula, aya hiji randa beunghar katelahna Nyi Endit. Ieu téh saenyana mah nénéhna, da ngaranna sajati mah Nyi Bagendit. Manéhna téh kacida pisan kumedna.

Geus taya nu bireuk deui kana kakumedanana téh. Salian ti pakacar-pakacarna mah, tara aya nu larsup ka imahna. Éstuning lain babasan éta mah hirup nyorangan téh. Ngahaja mencilkeun manéh, ngababakan di tengah pasawahan anu upluk-aplak. Maksudna taya lian, ku bawaning embung campur jeung batur, da sieun kasoro téa.

Kacaturkeun keur usum panén, di ditu di dieu ceuyah dibaruat. Ka sawah Nyi Endit ogé réa nu gacong. Ari réngsé dibuat jeung sanggeus paréna dikaleuitkeun, sakumaha tali paranti, Nyi Endit nyieun sidekah. Ngondang lebé jeung sawatara tatangga. Popolahna saniskara ku sorangan, teu aya nu ngabantuan. Barang geus tarapti, sakur nu mantuan ngakut tuluy diondang ngariung tumpeng. Atuh anu ngariung téh nepi ka ratusna. Tapi sadia tumpengna teu sabaraha, nepi ka ngan sakotéap gé geus bérés, bari tingkarétap kénéh.

http://khezo.com/wp-content/uploads/2013/04/bagendit8.jpg                                                       Keur meujeuhna balakécrakan, solongkrong aya aki-aki bongkok nu nyampeurkeun. Ku pribumi teu ditari teu ditakon. Nya pok aki-aki téh waléh yén teu kawawa lapar, sugan aya sih piwelas. Ana gantawang téh Nyi Endit bet nyarékan, nyék-sék-nyéksékkeun, pajarkeun téh taya kaéra, teu ngahutang gawé, ménta bagian. Tungtungna nepi ka nundung, aki-aki dititah nyingkah. Cindekna mah geus lain picaritaeun wé.Aki-aki indit bari jumarigjeug, bangun teu nangan. Méméh indit manéhna ngomong kieu, “Sagala gé boh ka nu hadé boh ka nu goréng, moal taya wawalesna.”

Ngomong kitu téh kasaksian ku sakur nu aya di dinya. Saréngséna nu dalahar tuluy amit rék baralik. Kakara gé patinglaléos, rug-reg ngarandeg, sabab aya nu tinggarero, “Caah! JJJCaah!” cenah.

Henteu kanyahoan deui ti mana datangna cai, ngan leb wé pakarangan Nyi Endit téh geus kakeueum. Atuh kacida ributna, jalma-jalma geus teu inget ka diri batur, asal salamet dirina baé. Nyi Endit ogé nya kitu, niat rék nyingkiran cai, tapi barang kaluar pisan ti imahna, cai téh nepi ka lir ombak laut tinggaruling ka palebah Nyi Endit. Imahna terus kakeueum méh laput.

Nyi Endit angkleung-angkleungan, bari satungtung bisa mah teu weléh-weléh sasambat ménta tulung Tapi taya nu nulungan, da batur gé sarua ripuhna. Nyi Endit ngalelep. Beuki lila, cai téh beuki gedé baé. Nepi ka jadi situna, ngeueum sakabéh pakaya Nyi Bagendit.

http://khezo.com/wp-content/uploads/2013/04/IMG_1789-300x200.jpg          SASAKALA SITUBAGENIT 

Di wewengkon Garut aya situ anu ngaranna kawentar ka mana-mana, nyaéta Situ Bagendit. Cék sasakala mah, éta Situ Bagendit téh asal-muasalna kieu:

Baheula, aya hiji randa beunghar katelahna Nyi Endit. Ieu téh saenyana mah nénéhna, da ngaranna sajati mah Nyi Bagendit. Manéhna téh kacida pisan kumedna.

Geus taya nu bireuk deui kana kakumedanana téh. Salian ti pakacar-pakacarna mah, tara aya nu larsup ka imahna. Éstuning lain babasan éta mah hirup nyorangan téh. Ngahaja mencilkeun manéh, ngababakan di tengah pasawahan anu upluk-aplak. Maksudna taya lian, ku bawaning embung campur jeung batur, da sieun kasoro téa.

Kacaturkeun keur usum panén, di ditu di dieu ceuyah dibaruat. Ka sawah Nyi Endit ogé réa nu gacong. Ari réngsé dibuat jeung sanggeus paréna dikaleuitkeun, sakumaha tali paranti, Nyi Endit nyieun sidekah. Ngondang lebé jeung sawatara tatangga. Popolahna saniskara ku sorangan, teu aya nu ngabantuan. Barang geus tarapti, sakur nu mantuan ngakut tuluy diondang ngariung tumpeng. Atuh anu ngariung téh nepi ka ratusna. Tapi sadia tumpengna teu sabaraha, nepi ka ngan sakotéap gé geus bérés, bari tingkarétap kénéh.

http://khezo.com/wp-content/uploads/2013/04/bagendit8.jpgKeur meujeuhna balakécrakan, solongkrong aya aki-aki bongkok nu nyampeurkeun. Ku pribumi teu ditari teu ditakon. Nya pok aki-aki téh waléh yén teu kawawa lapar, sugan aya sih piwelas. Ana gantawang téh Nyi Endit bet nyarékan, nyék-sék-nyéksékkeun, pajarkeun téh taya kaéra, teu ngahutang gawé, ménta bagian. Tungtungna nepi ka nundung, aki-aki dititah nyingkah. Cindekna mah geus lain picaritaeun wé.Aki-aki indit bari jumarigjeug, bangun teu nangan. Méméh indit manéhna ngomong kieu, “Sagala gé boh ka nu hadé boh ka nu goréng, moal taya wawalesna.”

Ngomong kitu téh kasaksian ku sakur nu aya di dinya. Saréngséna nu dalahar tuluy amit rék baralik. Kakara gé patinglaléos, rug-reg ngarandeg, sabab aya nu tinggarero, “Caah! Caah!” cenah.

Henteu kanyahoan deui ti mana datangna cai, ngan leb wé pakarangan Nyi Endit téh geus kakeueum. Atuh kacida ributna, jalma-jalma geus teu inget ka diri batur, asal salamet dirina baé. Nyi Endit ogé nya kitu, niat rék nyingkiran cai, tapi barang kaluar pisan ti imahna, cai téh nepi ka lir ombak laut tinggaruling ka palebah Nyi Endit. Imahna terus kakeueum méh laput.

Nyi Endit angkleung-angkleungan, bari satungtung bisa mah teu weléh-weléh sasambat ménta tulung Tapi taya nu nulungan, da batur gé sarua ripuhna. Nyi Endit ngalelep. Beuki lila, cai téh beuki gedé baé. Nepi ka jadi situna, ngeueum sakabéh pakaya Nyi Bagendit.

Sabtu, 12 Maret 2016



SEJARAH BLUBUR LIMBANGAN

Membicarakan sejarah Kab. Garut tidak akan
lepas dari Kab. Limbangan yang merupakan cikal
bakal pembentukannya. Peran serta kaum ulama
yang menyebarkan Islam hingga mewarnai corak
kehidupan masyarakat Garut pun tak kalah
pentingnya. Tak heran, sebagian kalangan
menilai Garut laik dijuluki sebagai Kota Ulama,
karena banyaknya sumbangsih para ulama dalam
membina masyarakat Garut.

Salah satu tokoh ulama sekaligus umara yang
perannya tak bisa diabaikan pada masa awal
penyebaran Islam di pedalaman Jawa Barat,
khususnya Garut, adalah Sunan Cipancar . Selain
eksis dalam penyebaran Islam, ia pun merupakan
tokoh yang menurunkan keluarga bupati-bupati
Limbangan. Hal itu sebelum kemudian dengan
alasan politis, Limbangan dipindahkan dan
berubah menjadi Kab. Garut.

Karena itulah, tak salah jika masyarakat Garut
menziarahi makam Sunan Cipancar di Kp. Pasir
Astana, Desa Pasirwaru, Kec. Balubur Limbangan.
Hal itu penting selain sekadar berdoa dan
memberikan penghormatan atas jasa-jasanya
dalam menyebarkan Islam, juga untuk menelisik
kembali alur sejarah Kab. Garut, termasuk
pesan-pesan moral yang diamanatkan para
leluhur masyarakat Garut sendiri, dalam menata
bangunan kehidupan masyarakatnya. Sumber
resmi Pemkab Garut dan Pemprov Jabar melalui
website-nya menyebutkan, awalnya pemegang
kekuasaan Limbangan adalah Dalem Prabu Liman
Senjaya, cucu dari Prabu Siliwangi dan anak dari
Prabu Layakusumah. Prabu Liman Senjaya diganti
oleh anaknya yang bernama Raden
Widjajakusumah I alias Sunan Cipancar.

Akan tetapi literatur lain menjelaskan, yang
disebut sebagai Wijayakusumah (I) adalah
kakeknya Sunan Cipancar, yaitu Sunan
Rumenggong. Kab. Limbangan semula merupakan
sebuah kerajaan daerah bawahan Kerajaan Besar
Pakuan Pajajaran bernama Kerajaan
Kertarahayu, yang didirikan Sunan Rumenggong
di kawasan Gunung Poronggol Limbangan sekitar
1415 M. Sunan Rumenggong bernama asli
Jayakusumah/Wijayakusumah (I)/Ratu Rara Inten
Rakean Layaran Wangi/Jaya Permana/Gagak
Rancang.

Sumber lain menyebutkan, Layakusumah
mempunyai tiga anak dari Ambot Kasih, yaitu
Hande Limansenjaya Kusumah; saudara
kembarnya, Hande Limansenjaya; dan adiknya,
Wastudewa. Hande Limansenjaya Kusumah
berputra Jayakusumah/Panggung Pakuan Wijaya
Kusumah/Wijayakusumah (II)/Limansenjaya
Kusumah, yang belakangan disebut Sunan
Cipancar.

Namun nama Limbangan saat ini tinggal berupa
sebuah wilayah kecamatan, yang ditambahi kata
Balubur di depannya menjadi Kec. Balubur
Limbangan. Berbeda dengan makam tokoh
penyebar Islam lainnya di Garut yang
mendapatkan cukup perhatian pemerintah, makam
Sunan Cipancar terkesan terabaikan. Padahal
makam tersebut termasuk situs cagar budaya
yang memiliki arti penting bagi sejarah, ilmu
pengetahuan, dan kebudayaan.

Dari aspek arkeologi, jirat dan nisan makam
masih memiliki keaslian sebagai tradisi
peninggalan megalit. Baru beberapa tahun
belakangan saja makam keramat tersebut
mendapat perhatian dengan mendapatkan
bantuan penataan lingkungan makam.